راهنما

پدر یا مادرم در ایران بستری شده؛ از کانادا چه کار کنم؟

تیم epono · ۱۱ آبان ۱۴۰۵
کسی در خانه با گوشی‌اش پیام می‌فرستد

تلفن معمولاً در بدترین ساعت زنگ می‌زند. صدای خواهر یا برادرتان، یا یکی از اقوام، که می‌گوید پدر یا مادرتان را به بیمارستان برده‌اند. شما در کانادا هستید، بلیت گران است و شاید اصلاً نشود فوراً رفت. در آن لحظه هم نگرانید و هم احساس می‌کنید کاری از دستتان برنمی‌آید. اما از همین فاصله هم کارهای زیادی می‌شود کرد، به شرط این‌که بدانید از کجا شروع کنید.

این مطلب راهنمایی عملی است برای همین روزها، نه توصیهٔ پزشکی. هر تصمیمی دربارهٔ درمان با پزشکان و کادر درمان بیمارستان است، و سؤال‌های پزشکی را باید از خود آن‌ها پرسید. آنچه این‌جا می‌آید دربارهٔ کارهایی است که دور و بر درمان پیش می‌آید: خبر گرفتن، مدارک، همراه بیمار، ملاقات و این‌که از راه دور چطور می‌شود سهمی در این روزها داشت.

اول از خانواده چه بپرسیم

در ساعت‌های اول، همه‌چیز آشفته است و هر کس چیزی می‌گوید. چند سؤال ساده کمک می‌کند تصویر روشن‌تری داشته باشید: در کدام بیمارستان و کدام بخش بستری است؟ پزشک معالجش کیست؟ الان چه کسی پیشش است؟ چه چیزهایی از خانه لازم دارد؟ و مهم‌تر از همه، از این به بعد چه کسی در خانواده رابط اصلی با پزشکان است؟ بهتر است یک نفر که آنجاست این نقش را داشته باشد و بقیه، از جمله شما، خبرها را از او بگیرند. این‌طوری پزشک و پرستار مجبور نیستند یک حرف را پنج بار به پنج نفر بگویند، و خبرها هم دست‌به‌دست عوض نمی‌شود. اگر خودتان می‌خواهید با پزشک صحبت کنید، از همان رابط بخواهید زمانش را هماهنگ کند، و سؤال‌هایتان را از قبل بنویسید.

چه کسی همراه بیمار می‌ماند

در خیلی از بیمارستان‌های ایران، به‌خصوص برای بیماران سالمند، یکی از اعضای خانواده به‌عنوان همراه بیمار پیشش می‌ماند. قواعد همراه، مثل تعداد همراه، ساعت‌ها یا شرایط دیگر، در هر بیمارستان و هر بخش فرق می‌کند، پس آن را از خود بخش بپرسید. اگر بستری چند روز طول بکشد، همراه ماندن برای یک نفر خسته‌کننده است. از همین حالا با خواهر و برادرها و اقوام نوبت بگذارید و یک برنامهٔ ساده بنویسید که چه کسی کدام روز و کدام شب می‌ماند. شما از کانادا نمی‌توانید همراه باشید، اما می‌توانید کار کسی را که همراه است سبک‌تر کنید: کسی که برایش غذا و لباس تمیز ببرد، وسایلش را از خانه بیاورد یا خرید خانه را انجام دهد تا او مجبور نباشد بیمار را تنها بگذارد.

مدارک و داروهای همیشگی

بیمارستان معمولاً مدارک شناسایی و بیمهٔ بیمار را می‌خواهد. چیزهایی که خوب است کسی از خانه بیاورد: کارت ملی یا شناسنامه، کارت یا مدارک بیمه، جواب آزمایش‌ها و عکس‌های قبلی، و فهرست یا جعبهٔ داروهایی که بیمار همیشه مصرف می‌کند. این فهرست را به پزشک بدهید و تصمیم دربارهٔ ادامه یا قطع داروها را به او بسپارید. اگر بیمار حساسیت دارویی یا بیماری دیگری دارد که پزشکان این بیمارستان از آن خبر ندارند، همین را هم بنویسید و به رابط خانواده بدهید تا به آن‌ها بگوید. وسایل شخصی هم مهم است: عینک، سمعک، دندان مصنوعی، دمپایی، شارژر گوشی و یک لباس راحت. اگر پدر یا مادرتان تنها زندگی می‌کرده، کسی باید سری به خانه بزند: در را قفل کند، گاز و آب را نگاه کند، چیزهای خراب‌شدنی یخچال را بیرون بیاورد و اگر گلدان یا حیوانی هست، به آن برسد.

ملاقات

ملاقات بیمار در فرهنگ ما مهم است و رسم است که با کمپوت یا میوه یا گل به دیدن بیمار بروند. اما هر بخش ساعت ملاقات و قواعد خودش را دارد و بعضی بخش‌ها چیزهایی مثل گل یا خوراکی را اجازه نمی‌دهند. پیش از این‌که کسی چیزی ببرد، از بخش بپرسید. یک نکتهٔ دیگر هم هست: ملاقات‌کنندهٔ زیاد بیمار را خسته می‌کند. اگر فامیل بزرگ است، ملاقات‌ها را پخش کنید. از کانادا هم می‌شود ملاقات داشت: یک تماس تصویری کوتاه در ساعتی که همراه بیمار هماهنگ کرده، یا کسی که از طرف شما سری بزند، حالشان را بپرسد، پیامتان را برساند و عکسی بفرستد. برای پدر یا مادری که در بیمارستان است، دیدن این‌که فرزند دورش هم به فکرش است، کم چیزی نیست.

خبر گرفتن با اختلاف ساعت

ایران چند ساعت از کانادا جلوتر است. یعنی وقتی ویزیت صبح پزشک در بیمارستان انجام می‌شود، شما احتمالاً هنوز خواب هستید، و وقتی شما سر کارید، آنجا شب شده. برای این‌که خبرها گم نشود، با رابط خانواده یک ساعت ثابت در روز بگذارید که خبرها را برایتان بفرستد، مثلاً بعد از ویزیت پزشک. یک گروه پیام‌رسان خانوادگی هم کمک می‌کند همه یک خبر را با هم بشنوند و کسی دوباره نپرسد. سؤال‌هایتان را از قبل بنویسید و به رابط بدهید تا موقع ویزیت از پزشک بپرسد. و به خودتان سخت نگیرید که هر لحظه در جریان باشید؛ همین که یک بار در روز خبر دقیق بگیرید، از ده پیام پراکنده بهتر است، و برای خودتان هم جای نفس کشیدن می‌گذارد.

epono کجا کمک می‌کند و کجا نه

epono کمک در کارها و رفت‌وآمد است، نه مراقبت پزشکی. ما پرستار، مراقب یا همراه شبانه نمی‌فرستیم، توصیهٔ پزشکی نمی‌دهیم و خدمت اورژانسی هم نیستیم؛ در موقعیت اورژانسی، خانواده باید با اورژانس ۱۱۵ تماس بگیرند. اما در کارهای دور و بر بستری می‌توانیم کمک کنیم: کسی که از طرف شما به ملاقات برود، وسایل و مدارک را از خانه به بیمارستان ببرد، دارویی را که پزشک نوشته از داروخانه بگیرد، برای همراه بیمار غذا ببرد، یا بعد از مرخص شدن، خرید چند روز اول را تا در خانه برساند. وقتی بیمار به خانه برگشت، اگر لازم بود، خرید هفتگی یا سر زدن‌های منظم را هم می‌شود ادامه داد تا روزهای نقاهت تنها نماند. کافی است به دستیار هوشمند ما بگویید چه لازم است. دستیار بررسی می‌کند در آن شهر می‌توانیم کمک کنیم یا نه و قیمت تقریبی می‌دهد، و بعد از ثبت‌نام یک هماهنگ‌کننده بقیهٔ کار را دنبال می‌کند. epono خدمات می‌فروشد، نه انتقال پول، و هر درخواست طبق قوانین تحریم کانادا بررسی می‌شود.

برای خانواده‌تان در ایران کمک لازم دارید؟

به دستیار هوشمند ما بگویید چه لازم دارند. در دسترس بودن را در شهرشان بررسی می‌کند و یک قیمت تقریبی می‌دهد.

روش کار